Η αντιψυχιατρική στην Ελλάδα

Η ανάρτηση αντικαταστάθηκε από την εμπλουτισμένη ανάρτηση:
Η αντιψυχιατρική στην Ελλάδα τα χρόνια της μεταπολίτευσης 

  Αντιψυχιατρική και ψυχιατρική μεταρρύθμιση

 Οι αντιψυχιατρικές ιδέες και εμπειρίες έγιναν ευρύτερα γνωστές στην Ελλάδα ιδιαίτερα μετά την πτώση της χουντικής δικτατορίας το 1974. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας μεταφράζονται και εκδίδονται σημαντικά βιβλία των Ρόναλντ Λαινγκ, Ντέιβιντ Κούπερ και Τόμας Σας.^[1] Το 1979 κυκλοφορεί το αντιψυχιατρικό περιοδικό "Η τρέλα" και το 1980 ιδρύεται η Κίνηση για τα Δικαιώματα των Ψυχασθενών (η οποία από το 1982 εκδίδει το δικό της έντυπο με τον δανεισμένο από μια ρήση του Φράνκο Μπαζάλια τίτλο "Η ελευθερία είναι θεραπευτική"). Άρθρα για την αντιψυχιατρική δημοσιεύονται επίσης συχνά σε αριστερά, αντιεξουσιαστικά και αντεργκράουντ περιοδικά και φυλλάδια, όπως το "Ιδεοδρόμιο" και ο "Ιανός" που το 1981 και 1982 αντίστοιχα αφιερώνουν από ένα τεύχος τους αποκλειστικά και μόνο στην αντιψυχιατρική.

"Η τρέλα" (1980)
Αντιψυχιατρικό περιοδικό

Γιατροί, ειδικευόμενοι ψυχίατροι, ψυχολόγοι και άλλοι εργαζόμενοι στα δημόσια ψυχιατρεία προβάλλουν το αίτημα του εκσυγχρονισμού των ψυχιατρικών ιδρυμάτων και της απο-ασυλοποίησης, επηρεασμένοι κυρίως από το ιταλικό παράδειγμα και τον Φράνκο Μπαζάλια. Η κατάσταση άλλωστε στα ελληνικά ψυχιατρεία της εποχής ήταν ανάλογη και σε ορισμένες περιπτώσεις -βλέπε "θεραπευτήριο" Λέρου- πολύ χειρότερη^[2] από την κατάσταση που επικρατούσε μερικά μόλις χρόνια νωρίτερα στα περισσότερα ψυχιατρικά ιδρύματα των Δυτικών χωρών. (Και που περιέγραψε πιστά και γλαφυρά, το 1961, ο κοινωνιολόγος Ἐρβινγκ Γκόφμαν στο κλασσικό και ιδιαίτερα σημαντικό για τα κινήματα της αντιψυχιατρικής και της απο-ιδρυματοποίησης βιβλίο του Άσυλα).^[3]