Η χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε παιδιά για τη ΔΕΠ-Υ έχει καταστεί σήμερα αληθινή επιδημία. Από το 2007 έως το 2011 σε πάνω από πέντε εκατομμύρια παιδιά στις ΗΠΑ, δηλαδή στο 9,5%, δόθηκε η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής - υπερκινητικότητας)· και σε περίπου 2,8 εκατομμύρια συνταγογραφήθηκε ένα διεγερτικό φάρμακο μόνον μέσα στο 2008.[1]
Ωστόσο, η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ δεν είναι μια έγκυρη βιολογική ή ψυχολογική διαταραχή. Τα διαγνωστικά της κριτήρια, όπως ορίζονται στην έκδοση τού 2000 τού "Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών", είναι απλά μια λίστα συμπεριφορών που εκδηλώνονται μέσα στην σχολική τάξη:
- "κινεί νευρικά χέρια και πόδια", "σηκώνεται από τη θέση του", "μιλά υπερβολικά (υπερικινητικότητα)·
- "ξεστομίζει απερίσκεπτα απαντήσεις", "διακόπτει τους άλλους" (παρορμητικότητα)·
- "κάνει λάθη απροσεξίας στο σχολείο", "διασπάται εύκολα η προσοχή του", "ξεχνά" (απροσεξία ).
Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά αυθόρμητες συμπεριφορές φυσιολογικών παιδιών.
Όταν οι συμπεριφορές αυτές αρχίζουν να γίνονται μη-συμβατές με την ηλικία τού παιδιού, υπερβολικές ή διαταρακτικές, οι πιθανές αιτίες είναι πάρα πολλές: Βαρεμάρα, χαμηλής ποιότητας διδασκαλία, ασυνεπής διαπαιδαγώγηση στο σπίτι, κούραση ή κάποια υποκείμενη σωματική ασθένεια. Παιδιά που υποφέρουν από εκφοβισμό, κακομεταχείριση ή ψυχολογική πίεση μπορούν επίσης να εμφανίσουν τις παραπάνω συμπεριφορές σε υπερβολικό βαθμό. Δίνοντας τους τη διάγνωση της ΔΕΠ-Υ δείχνουμε αδιαφορία και σταματούμε να αναζητούμε το τι πραγματικά συμβαίνει με το παιδί: Η ΔΕΠ-Υ είναι σχεδόν πάντοτε μια "Διαταραχή Προσοχής του Δασκάλου" ή μια "Διαταραχή Προσοχής των Γονέων". Αυτό που στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη αυτά τα παιδιά είναι να δώσουν οι ενήλικες μεγαλύτερη προσοχή στη ζωή τους .
• • • • •


