Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΠΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΕΠΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Peter Breggin: Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Μια απατηλή και επιβλαβής για το παιδί διάγνωση

Η χορήγηση ψυχοφαρμάκων σε παιδιά για τη ΔΕΠ-Υ έχει καταστεί σήμερα αληθινή επιδημία. Από το 2007 έως το 2011 σε πάνω από πέντε εκατομμύρια παιδιά στις ΗΠΑ, δηλαδή στο 9,5%, δόθηκε η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής - υπερκινητικότητας)· και σε περίπου 2,8 εκατομμύρια συνταγογραφήθηκε ένα διεγερτικό φάρμακο μόνον μέσα στο 2008.[1] 

     Ωστόσο, η διάγνωση της ΔΕΠ-Υ δεν είναι μια έγκυρη βιολογική ή ψυχολογική διαταραχή. Τα διαγνωστικά της κριτήρια, όπως ορίζονται στην έκδοση τού 2000 τού "Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών", είναι απλά μια λίστα συμπεριφορών που εκδηλώνονται μέσα στην σχολική τάξη:
 - "κινεί νευρικά χέρια και πόδια", "σηκώνεται από τη θέση του", "μιλά υπερβολικά (υπερικινητικότητα)·
 - "ξεστομίζει απερίσκεπτα απαντήσεις", "διακόπτει τους άλλους" (παρορμητικότητα)·
 - "κάνει λάθη απροσεξίας στο σχολείο", "διασπάται εύκολα η προσοχή του", "ξεχνά" (απροσεξία ).

     Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά αυθόρμητες συμπεριφορές φυσιολογικών παιδιών.

     Όταν οι συμπεριφορές αυτές αρχίζουν να γίνονται μη-συμβατές με την ηλικία τού παιδιού, υπερβολικές ή διαταρακτικές, οι πιθανές αιτίες είναι πάρα πολλές: Βαρεμάρα, χαμηλής ποιότητας διδασκαλία, ασυνεπής διαπαιδαγώγηση στο σπίτι, κούραση ή κάποια υποκείμενη σωματική ασθένεια. Παιδιά που υποφέρουν από εκφοβισμό, κακομεταχείριση ή ψυχολογική πίεση μπορούν επίσης να εμφανίσουν τις παραπάνω συμπεριφορές σε υπερβολικό βαθμό. Δίνοντας τους τη διάγνωση της ΔΕΠ-Υ δείχνουμε αδιαφορία και σταματούμε να αναζητούμε το τι πραγματικά συμβαίνει με το παιδί: Η ΔΕΠ-Υ είναι σχεδόν πάντοτε μια "Διαταραχή Προσοχής του Δασκάλου" ή μια "Διαταραχή Προσοχής των Γονέων". Αυτό που στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη αυτά τα παιδιά είναι να δώσουν οι ενήλικες μεγαλύτερη προσοχή στη ζωή τους . 

• • • • •

Γνωστικά και συναισθηματικά προβλήματα που σχετίζονται με την υπερβολική έκθεση των μικρών παιδιών στις ηλεκτρονικές οθόνες. Μια συνέντευξη με τον καθηγητή παιδοψυχιατρικής Daniel Marcelli

    1. Είστε στρατευμένος στη "Συλλογικότητα ενάντια στην υπερέκθεση σε οθόνες" και ανησυχείτε μαζί με άλλους εξειδικευμένους επαγγελματίες  για τις αρνητικές συνέπειες της έκθεσης των πολύ μικρών παιδιών στις ηλεκτρονικές οθόνες κάθε είδους. Τί έχετε διαπιστώσει; 

     ̶  Αυτό που έχω διαπιστώσει μέσα από την πρακτική μου και μου έχει επίσης αναφερθεί από τους συναδέλφους μου αλλά και από λογοθεραπευτές, γενικούς γιατρούς και εργαζομένους σε παιδικούς σταθμούς… είναι η ανησυχητική αύξηση -θα έλεγα σχεδόν κατακόρυφη- ενός συνόλου διαταραχών τριών τάξεων. Πρώτα απ' όλα, παρατηρούμε δυσκολίες προσοχής και συγκέντρωσης, κινητική διέγερση και συναισθηματική αστάθεια, ιδιαίτερα έντονη στα πολύ μικρά παιδιά. Κατά δεύτερο λόγο διαπιστώνουμε γλωσσικές διαταραχές: καθυστέρηση λόγου, καθυστέρηση λεξιλογίου και "μηχανική προσωδία" (τα παιδιά απαγγέλλουν λέξεις που δεν καταλαβαίνουν). Κατά τρίτον, διαταραχές σχέσης, παιδιά κλεισμένα στον εαυτό τους, "στην αποστειρωμένη τους φούσκα", με επιθετικές συχνά συμπεριφορές απέναντι σε πρόσωπα και αντικείμενα. Σε κάποιες περιπτώσεις κυριαρχούν τα συμπτώματα της μιας ή της άλλης τάξης, σε κάποιες άλλες είναι εξίσου παρόντα τα συμπτώματα και των τριών τάξεων μαζί. Παρατηρούμε επίσης δυσκολίες με τις λεπτές κινητικές δεξιότητες. Εξετάζοντας το πρόβλημα διαπιστώσαμε ότι ένας εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός των παιδιών αυτών, μεταξύ έξι μηνών και δύο - τριών χρόνων, ήταν από πολύ νωρίς και για πάρα πολύ χρόνο καθημερινά εκτεθειμένα σε κάποια οθόνη. Ονομάσαμε αυτήν τη διαταραχή Πρόωρη και υπερβολική έκθεση σε οθόνες [Exposition Précoce et Excessive aux Écrans / EPEE].

    2. Μπορείτε να μας περιγράψετε περισσότερο αυτήν την "καινούργια" νευρο-αναπτυξιακή διαταραχή που μόλις ονομάσετε; 

     ̶  Αυτός ο όρος έχει προταθεί για να περιγράψει ό,τι μερικοί επαγγελματίες αποκαλούν συμπτώματα αυτιστικής μορφής ή "εικονικό αυτισμό". Θεωρούμε ότι είναι λάθος να χρησιμοποιούμε αυτού τού είδους την ορολογία επειδή θίγει τους γονείς των παιδιών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι οι οθόνες που δημιουργούν τις διαταραχές. Και αυτό που παρατηρούμε εδώ οφείλει να ξεχωριστεί από τον αυτισμό, ακόμη και αν οι κλίμακες αξιολόγησης κατατάσσουν τα παιδιά αυτά στη ζώνη του "αυτιστικού φάσματος". 

    Ιδιαίτερα για τα παιδιά μεταξύ έξι μηνών και τριών χρόνων, οι συνέπειες της υπερέκθεσης σε οθόνες είναι πάρα πολύ σημαντική, επειδή σε αυτήν την ηλικία η λειτουργία της προσοχής αναπτύσσεται με την αλληλοεπίδραση. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αλληλεπιδραστικό συγχρονισμό τον οποίον οι οθόνες παρεμποδίζουν. Η παρουσία των οθονών διαταράσσει το περιβάλλον του μικρού παιδιού. Οι γονείς απορροφημένοι από τις οθόνες τους δεν ανταποκρίνονται άμεσα στα αιτήματα των παιδιών, και το παιδί επιθυμεί αυτό το αντικείμενο που μοιάζει τόσο ενδιαφέρον για τον γονιό του! 

Thomas Szasz: Η "Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας" (ΔΕΠΥ) δεν είναι διάγνωση, είναι στιγματισμός!

Αποσπάσματα από ομιλία (2007) του Αμερικανού ψυχιάτρου Τόμας Σας [*]


    «Όταν οι σχολικές αρχές λένε σε μια μητέρα ότι ο γιος της είναι "άρρωστος" και χρειάζεται να πάρει φάρμακα, πώς θα μπορούσε άραγε αυτή να γνωρίζει ότι όλα αυτά είναι απλώς ένα ψέμα; Πώς θα μπορούσε να γνωρίζει ότι αυτό που σήμερα οι ειδήμονες αποκαλούν "διαταραχή ελλειμματικής προσοχής - υπερκινητικότητας" δεν είναι μια πραγματική ασθένεια; Μια μητέρα δεν είναι γνώστης της ιστορίας της ψυχιατρικής. Δεν μπορεί να γνωρίζει ότι οι ψυχίατροι εδώ και αιώνες χρησιμοποιούν διαγνωστικούς όρους, ψευδείς διαγνώσεις για να στιγματίσουν και να ελέγξουν τους ανθρώπους.

    Θα σας δώσω μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα που το αποδεικνύουν: Όταν οι μαύροι σκλάβοι στον Αμερικανικό Νότο δραπέτευαν, δεν το έκαναν, σύμφωνα με τους ψυχιάτρους της εποχής, επειδή ήθελαν να είναι ελεύθεροι, αλλά επειδή δήθεν "υπέφεραν" από μια ασθένεια που την ονόμασαν τότε drapetomania [δραπετομανία], από τις ελληνικές λέξεις δραπέτης και μανία. Δεν υπερβάλλω: Την εποχή εκείνη η δραπετομανία ήταν πράγματι μια διάγνωση "έγκυρη" και αποδεκτή από την ψυχιατρική, όπως είναι σήμερα και η "διαταραχή ελλειμματικής προσοχής". Με την ίδια λογική, οι γυναίκες, το μισό δηλαδή της ανθρωπότητας, αν ήταν αρκετά "ανόητες" για να εξεγερθούν ενάντια στην ανδρική κυριαρχία, ε λοιπόν, αυτό συνέβαινε επειδή δήθεν "έπασχαν" από μια άλλη σοβαρή "ασθένεια", την ονομαζόμενη υστερία, μια ασθένεια που είχε ως "αιτία" την "περιπλάνηση της μήτρας"![1]

    Καμιά από τις συμπεριφορές αυτές δεν ήταν, δεν θα μπορούσε να ήταν ασθένεια. Ούτε η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής είναι ασθένεια. Καμιά συμπεριφορά, καμιά απείθαρχη ή κοινωνικά κατακριτέα διαγωγή δεν είναι ασθένεια. Δεν μπορεί να είναι ασθένεια. Η ασθένεια, με την ιατρική σημασία τού όρου, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Από ιατρικής σκοπιάς ελάχιστα ενδιαφέρει πως συμπεριφέρεται ένα παιδί: Δεν υπάρχει τίποτα να εξετάσουμε. Αν έπασχε πραγματικά από κάποια ασθένεια, θα υπήρχαν αντικειμενικά σημεία που ένας γιατρός θα μπορούσε να διαγνώσει ή να αναγνωρίσει με τη βοήθεια αντικειμενικών εξετάσεων. Γι' αυτό άλλωστε όταν πάτε να συμβουλευτείτε ένα γιατρό [όχι ψυχίατρο], σας υποβάλλουν σε αιμοληψίες και ακτινογραφίες. Δεν τους χρειάζεται καθόλου να μάθουν πως συμπεριφέρεστε στην καθημερινή σας ζωή.

    Όταν, πριν 60 χρόνια, φοιτούσα στην ιατρική σχολή, υπήρχαν ελάχιστες ψυχικές ασθένειες. Νομίζω πως δεν ήταν περισσότερες από έξι ή επτά. Σήμερα υπερβαίνουν τις 300. Και κάθε μέρα "ανακαλύπτουν" και νέες. Το να κολλήσουμε σε ένα παιδί την ετικέτα του "ψυχικά ασθενούς" είναι στιγματισμός, δεν είναι διάγνωση. Το να του δώσουμε ψυχοφάρμακα είναι δηλητηρίαση, δεν είναι θεραπεία.

"H διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας" (ΔΕΠΥ) δεν υπάρχει". Μια συνέντευξη με τον παιδοψυχίατρο Patrick Landman

Συνέντευξη του ψυχιάτρου-ψυχαναλυτή Πατρίκ Λαντμάν (Patrick Landman) στη γαλλική εφημερίδα "Λε Φιγκαρό"[1] 



    Μια κατασκευασμένη ασθένεια [2]


    Οι διαγνώσεις "ψυχικών ασθενειών" έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία τριάντα χρόνια σε όλες τις δυτικές χώρες, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να κρατούν πάντα τα πρωτεία. Αλλά ενώ οι ενήλικες φαίνεται να πλήττονται περισσότερο από την "επιδημία κατάθλιψης" (βλέπε: "Πως η κατάθλιψη έγινε επιδημία"), η "διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας" (η περιβόητη ΔΕΠΥ στην αργκό των ψ-επαγγελματιών) τείνει να γίνει η μάστιγα των παιδιών της σχολικής ηλικίας. Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον το 11% των παιδιών στις ΗΠΑ "πάσχουν" από την διαταραχή αυτή και χρήζουν παρατεταμένης φαρμακευτικής αγωγής (ritalin, concerta κ.τ.λ) ή/και ψυχοθεραπείας -με το ποσοστό των αγοριών να είναι σε όλες τις έρευνες υπερτριπλάσιο από αυτό των κοριτσιών. Αλλά και στην Ελλάδα, σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε το 2010 το παιδαγωγικό τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης το 6% των μαθητών δημοτικού βρέθηκε με "διαταραχή ελλειμματικής προσοχής με ή χωρίς υπερκινητικότητα".