Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αυτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αυτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ian Hacking: Αυτισμός. Τί ξέρουμε; Τί πρέπει να μάθουμε; Τί μπορούμε να περιμένουμε;

Μια συνοπτική εισαγωγή στα θέματα του αυτισμού από τον Ίαν Χάκινγκ[1]

Τίτλος πρωτοτύπου· "What is Tom saying to Maureen?". Κείμενο γραμμένο με την ευκαιρία της έκδοσης των βιβλίων "The science and fiction of autism" της Laura Schreibman και "Send in the idiots, or how we grew to understand the world" του Kamran Nazeer.[2]  *

 Donna Williams, "Το αουτσάιντερ"

 
 

    Το μυστήριο του παιδιού που είναι 'απόν'

    Ο αυτισμός είναι χωρίς αμφιβολία μια οδυνηρή κατάσταση, μια οδυνηρή εμπειρία για όλη την οικογένεια. Υπάρχουν φυσικά, εκτός από τον αυτισμό, και πολλά άλλα πολύ σοβαρά προβλήματα από τα οποία υποφέρουν πολλά παιδιά -και μερικά μάλιστα θα γεννηθούν μέσα σε αφόρητους πόνους που ίσως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ανακουφίσουμε. Όμως, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις εξακολουθεί να υπάρχει πάντα εκεί ένα παιδί, ένα παιδί που δηλώνει "παρόν". Αντίθετα, ένα αυτιστικό παιδί -και μιλώ εδώ αποκλειστικά για αυτό που ονομάζεται πυρηνικός ή κλασικός αυτισμός- δεν είναι κατά κάποιο τρόπο παρόν. Nobody Nowhere ['κανείς πουθενά'] είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας τής [αυτιστικής συγγραφέως] Ντόνα Ουίλιαμς (Donna Williams) που εκδόθηκε το 1992.[3] 

    Αυτός (γιατί συνήθως πρόκειται για ένα αγόρι τις περισσότερες φορές σε καλή φυσική κατάσταση -χωρίς να ξεχνάμε βέβαια και την πιθανότητα να συνυπάρχουν σε κάποιες περιπτώσεις και άλλα προβλήματα) δεν ανταποκρίνεται όταν επιζητούμε την προσοχή του. Δεν είναι μόνον ότι δεν μαθαίνει να μιλά παρά μόνον με πολλά χρόνια καθυστέρηση και με πολλές ελλείψεις. Είναι και το ότι δεν εκφράζει συναίσθημα, δεν επιζητεί χάδια κι αγκαλιές. Ασχολείται εμμονικά με αντικείμενα και την τακτοποίηση τους, αλλά δεν παίζει με αναγνωρίσιμο τρόπο με τα παιχνίδια του [δεν φαίνεται δηλαδή να διασκεδάζει με αυτά], και σίγουρα δεν παίζει ποτέ με τα άλλα παιδιά. Επαναλαμβάνει επίμονα κάποια πράγματα που έχετε πει. Χωρίς να τα καταλαβαίνει. Εμφανίζει θυμούς, ασυνήθιστα βίαιους, κραυγάζοντας, χτυπώντας, δαγκώνοντας, σπάζοντας. Θυμούς που εναλλάσσονται με διαστήματα ήρεμης τρυφερότητας, κάποιες φορές ίσως ακόμη και ένα χαμόγελο -που όμως δεν απευθύνεται πραγματικά σε σας. Το βαριάς μορφής σύνδρομο Ντάουν είναι επίσης μια αρκετά δυσάρεστη κατάσταση, αλλά παρ' όλες τις φυσικές και γνωστικές δυσκολίες υπάρχει εδώ ένα μικρό στοργικό παιδί. Το τρομερό με τον κλασικό αυτισμό είναι ότι το παιδί σας είναι σαν ένας ξένος. Γι' αυτό οι γονείς που οδηγούν το αυτιστικό τους παιδί μέχρι την ενηλικίωση, που δημιουργούν ένα ανθρώπινο πλάσμα ικανό για στοργή, που μπορεί να αντισταθμίζει μέχρι ενός σημείου τα ελλείμματά του, που μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και να βρει ίσως και μια ταπεινή αλλά σεβαστή εργασία, αυτοί οι γονείς φαντάζουν στα μάτια μου σαν ήρωες.

    Πολλοί γονείς θα έχουν σίγουρα θυμώσει με αυτά που γράφω. "Δεν είναι καθόλου έτσι, θα σκεφτούν. Ο Πήτερ μας είναι το πιο αξιολάτρευτο μικρό αγόρι. Κατανοούμε την ανάγκη του να είναι τα πάντα τέλεια και ξέρουμε ότι δυσκολεύεται να παίξει με τα άλλα παιδιά. Είναι κρίμα που δεν μπορούμε να βγαίνουμε συχνά έξω μαζί του, γιατί αναστατώνεται και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν. Αλλά ο παππούς και η γιαγιά του τον λατρεύουν. Σύντομα θα μάθει και να μιλά. Έχει κάνει πολλές προόδους -παρόλο που είναι ένας αυτιστικός."  Σίγουρα, βοηθά πολύ να έχεις μια λέξη ("αυτιστικός") για να ονομάσεις το ανεξήγητο, να μπορείς επίσης να συναντάς άλλες οικογένειες με παρόμοια προβλήματα, να έχεις τη στήριξη των κοινωνικών υπηρεσιών και των ειδικών σχολείων. Το να μεγαλώνεις ένα παιδί με βαρύ αυτισμό είναι σήμερα πιο εύκολο απ' ό,τι ήταν άλλοτε, αλλά εξακολουθεί πάντα να απαιτεί πολύ κουράγιο και μεγάλη επιμονή. 

    Τί γνωρίζουμε

    Η Λώρα Σράιμπμαν (Laura Schreibman) διευθύνει το Πρόγραμμα Έρευνας για τον Αυτισμό τού Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο. Έχοντας ασχοληθεί πολλά χρόνια με την φροντίδα και τη μελέτη αυτιστικών παιδιών και των οικογενειών τους γνωρίζει πολύ καλά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Το βιβλίο της είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα διαθέσιμα εγχειρίδια για όσους βρίσκονται κοντά σε κάποιο αυτιστικό παιδί και επιθυμούν να μάθουν περισσότερα για το πρόβλημα. Απευθύνεται κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. 

    Τί γνωρίζουμε; Τί πρέπει να μάθουμε; Τί μπορούμε να ελπίζουμε; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν όλους όσους έχει αγγίξει ο αυτισμός, το αυτιστικό άτομο, την οικογένεια και τους φίλους τους. Η Σράιμπμαν έκανε ό,τι μπορούσε για να τους προσφέρει κάποιες απαντήσεις. Τί λοιπόν ξέρουμε; Όχι και πολλά πράγματα! Υπάρχουν βέβαια πολλοί που ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν πάρα πολλά για τον αυτισμό, αλλά οι προτάσεις τους για το πώς μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε είναι τελείως ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Και ακόμη χειρότερα, πολλοί προσφέρουν ψευδείς ελπίδες. Και όλοι αυτοί οι ειδικοί και οι ειδήμονες φιλονικούν και αλληλοαπεχθάνονται. Ποιόν λοιπόν να εμπιστευτείς; Η Σράιμπμαν περιγράφει στο βιβλίο της όλες σχεδόν τις θεωρίες που υπάρχουν, και μέχρι ποιο βαθμό η κάθε προτεινόμενη θεραπεία έχει αποδειχθεί, ή όχι, αποτελεσματική. Καταγγέλλει επίσης χωρίς περιστροφές αυτά τα οποία η ίδια θεωρεί καθαρά αποκυήματα φαντασίας, και είναι κατηγορηματική για το παρόν επίπεδο τής άγνοιάς μας. 

Γνωστικά και συναισθηματικά προβλήματα που σχετίζονται με την υπερβολική έκθεση των μικρών παιδιών στις ηλεκτρονικές οθόνες. Μια συνέντευξη με τον καθηγητή παιδοψυχιατρικής Daniel Marcelli

    1. Είστε στρατευμένος στη "Συλλογικότητα ενάντια στην υπερέκθεση σε οθόνες" και ανησυχείτε μαζί με άλλους εξειδικευμένους επαγγελματίες  για τις αρνητικές συνέπειες της έκθεσης των πολύ μικρών παιδιών στις ηλεκτρονικές οθόνες κάθε είδους. Τί έχετε διαπιστώσει; 

     ̶  Αυτό που έχω διαπιστώσει μέσα από την πρακτική μου και μου έχει επίσης αναφερθεί από τους συναδέλφους μου αλλά και από λογοθεραπευτές, γενικούς γιατρούς και εργαζομένους σε παιδικούς σταθμούς… είναι η ανησυχητική αύξηση -θα έλεγα σχεδόν κατακόρυφη- ενός συνόλου διαταραχών τριών τάξεων. Πρώτα απ' όλα, παρατηρούμε δυσκολίες προσοχής και συγκέντρωσης, κινητική διέγερση και συναισθηματική αστάθεια, ιδιαίτερα έντονη στα πολύ μικρά παιδιά. Κατά δεύτερο λόγο διαπιστώνουμε γλωσσικές διαταραχές: καθυστέρηση λόγου, καθυστέρηση λεξιλογίου και "μηχανική προσωδία" (τα παιδιά απαγγέλλουν λέξεις που δεν καταλαβαίνουν). Κατά τρίτον, διαταραχές σχέσης, παιδιά κλεισμένα στον εαυτό τους, "στην αποστειρωμένη τους φούσκα", με επιθετικές συχνά συμπεριφορές απέναντι σε πρόσωπα και αντικείμενα. Σε κάποιες περιπτώσεις κυριαρχούν τα συμπτώματα της μιας ή της άλλης τάξης, σε κάποιες άλλες είναι εξίσου παρόντα τα συμπτώματα και των τριών τάξεων μαζί. Παρατηρούμε επίσης δυσκολίες με τις λεπτές κινητικές δεξιότητες. Εξετάζοντας το πρόβλημα διαπιστώσαμε ότι ένας εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός των παιδιών αυτών, μεταξύ έξι μηνών και δύο - τριών χρόνων, ήταν από πολύ νωρίς και για πάρα πολύ χρόνο καθημερινά εκτεθειμένα σε κάποια οθόνη. Ονομάσαμε αυτήν τη διαταραχή Πρόωρη και υπερβολική έκθεση σε οθόνες [Exposition Précoce et Excessive aux Écrans / EPEE].

    2. Μπορείτε να μας περιγράψετε περισσότερο αυτήν την "καινούργια" νευρο-αναπτυξιακή διαταραχή που μόλις ονομάσετε; 

     ̶  Αυτός ο όρος έχει προταθεί για να περιγράψει ό,τι μερικοί επαγγελματίες αποκαλούν συμπτώματα αυτιστικής μορφής ή "εικονικό αυτισμό". Θεωρούμε ότι είναι λάθος να χρησιμοποιούμε αυτού τού είδους την ορολογία επειδή θίγει τους γονείς των παιδιών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι οι οθόνες που δημιουργούν τις διαταραχές. Και αυτό που παρατηρούμε εδώ οφείλει να ξεχωριστεί από τον αυτισμό, ακόμη και αν οι κλίμακες αξιολόγησης κατατάσσουν τα παιδιά αυτά στη ζώνη του "αυτιστικού φάσματος". 

    Ιδιαίτερα για τα παιδιά μεταξύ έξι μηνών και τριών χρόνων, οι συνέπειες της υπερέκθεσης σε οθόνες είναι πάρα πολύ σημαντική, επειδή σε αυτήν την ηλικία η λειτουργία της προσοχής αναπτύσσεται με την αλληλοεπίδραση. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αλληλεπιδραστικό συγχρονισμό τον οποίον οι οθόνες παρεμποδίζουν. Η παρουσία των οθονών διαταράσσει το περιβάλλον του μικρού παιδιού. Οι γονείς απορροφημένοι από τις οθόνες τους δεν ανταποκρίνονται άμεσα στα αιτήματα των παιδιών, και το παιδί επιθυμεί αυτό το αντικείμενο που μοιάζει τόσο ενδιαφέρον για τον γονιό του! 

Ο "εικονικός αυτισμός" (virtual autism) και οι "διαταραχές του αυτιστικού φάσματος". Μια διαφορετική προσέγγιση

    Η εκρηκτική αύξηση των "διαταραχών του αυτιστικού φάσματος" κατά τις τελευταίες δεκαετίες σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό, όπως τουλάχιστον υποστηρίζουν ορισμένοι ειδικοί στις αναπτυξιακές διαταραχές, με την εικονική πραγματικότητα και την καθημερινή πολύωρη παθητική έκθεση των μικρών παιδιών σε ηλεκτρονικές οθόνες κάθε είδους (τηλεοράσεις, κινητά, τάμπλετ και υπολογιστές). Έτσι εξηγείται και γιατί η λεγόμενη "επιδημία" του αυτισμού πλήττει αποκλειστικά και μόνο τις πλούσιες χώρες, στις οποίες η "εξοικείωση" με ηλεκτρονικές συσκευές από πολύ μικρή ηλικία αποτελεί πλέον μια γενικευμένη και μη-αναστρέψιμη κατάσταση.[1]


• • • • •

    "Επιδημία" αυτισμού ή επιδημία διαγνώσεων;


  Το 1975, στις ΗΠΑ, μόνο ένα παιδί στα 5.000 διαγιγνωσκόταν ως αυτιστικό. Το 2005 η αναλογία έγινε ένα παιδί στα 500 και το 2014 ένα παιδί στα 68. Πρόσφατες έρευνες μάλιστα κάνουν λόγο για ένα παιδί στα 45, δηλαδή σήμερα ένα μικρό παιδί στις ΗΠΑ έχει 100 φορές περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστεί ως αυτιστικό από ότι το 1975.

   Η δραματική αυτή αύξηση των "διαταραχών του αυτιστικού φάσματος" οφείλεται εν μέρει στη τάση της σύγχρονης ψυχιατρικής να διευρύνει συνεχώς τα παθολογικά όρια ψυχιατρικοποιώντας κάθε απόκλιση από την κανονικότητα που θα εκλαμβανόταν άλλοτε ως απλή "ιδιορρυθμία". Αλλά, η επέκταση των παθολογικών ορίων δεν αρκεί από μόνη της για να εξηγήσει την "επιδημία" του αυτισμού. Περιβαλλοντολογικοί παράγοντες (όπως η αυξημένη παρουσία γλουτένης στη σύγχρονη διατροφή ή η έλλειψη βιταμινών, η μόλυνση του άμεσου περιβάλλοντος με υδράργυρο ή άλλα βαρέα μέταλλα, τα παιδικά εμβόλια, η λήψη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αντικαταθλιπτικών ή άλλων φαρμάκων, όπως το αντιεπιλεπτικό depakine) συσχετίστηκαν κατά καιρούς με την εμφάνιση αυτιστικών διαταραχών, χωρίς να μπορούν να δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση.

   Ορισμένοι παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι, στη Γαλλία κυρίως, συνδέουν την εκδήλωση "αυτιστικών συμπτωμάτων" ή συμπτωμάτων παρόμοιων με αυτά που χαρακτηρίζουν τις αυτιστικές διαταραχές με την πολύωρη καθημερινή έκθεση των μικρών παιδιών στην εικονική πραγματικότητα των ηλεκτρονικών οθονών κάθε είδους (τηλεόραση, υπολογιστές, κινητά, βιντεοπαιχνίδια). Το θετικό σ' αυτήν την περίπτωση είναι ότι τα συμπτώματα φαίνεται να είναι αναστρέψιμα, αν μειωθεί δραστικά ο ημερήσιος χρόνος έκθεσης στις οθόνες.

    Το φαινόμενο ονομάσθηκε "αυτισμός προκαλούμενος από ηλεκτρονικές οθόνες" ή "εικονικός / ψηφιακός αυτισμός" (virtual autism), και θα μπορούσε να αφορά ένα μεγάλο ποσοστό -ή, ίσως, και την πλειοψηφία- των διαγνωσμένων "διαταραχών του αυτιστικού φάσματος". 

"Παιδιά με σμαραγδένια μάτια": Η ανθρωπιστική προσέγγιση της παιδικής ψύχωσης και του παιδικού αυτισμού από τη Μίρα Ρόθενμπεργκ

   "Παιδιά με σμαραγδένια μάτια" (ή "Παιδιά με πέτρινα μάτια" -όπως μεταφράσθηκε ελληνικά)[1], είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου που δημοσίευσε η Mira Rothenberg[2], Αμερικανίδα παιδοψυχολόγος και πρωτοπόρος στη θεραπεία αυτιστικών και ψυχωτικών παιδιών. (Αυτισμός και Ψύχωση)

Mira Rothenberg
"Παιδιά με πέτρινα μάτια"
[Children with Emerald Eyes]
   Στο βιβλίο, το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι ένας απολογισμός του έργου της, η Μίρα Ρόθενμπεργκ περιγράφει τις εμπειρίες της με τα ορφανά εβραιόπουλα που επέζησαν των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και με τις έφηβες τροφίμους μιας φυλακής ανηλίκων, και αφηγείται με έντονα βιωματικό τρόπο την θεραπευτική πορεία οκτώ αυτιστικών ή σχιζοφρενικών παιδιών -χωρίς να παραλείψει να αναφέρει τα λάθη και τις αποτυχίες της. Μεταξύ αυτών είναι και η ιστορία του Ντάνυ, ενός ιδιαίτερα διαταραγμένου παιδιού, του πρώτου αυτιστικού παιδιού που ανέλαβε και, όπως ομολογεί η ίδια, αγάπησε πιο πολύ απ' όλα, αλλά δεν μπόρεσε τελικά να σώσει: Οι γονείς του κουρασμένοι και απελπισμένοι από τις αλλεπάλληλες υποτροπές του απεφάσισαν κάποια στιγμή, νικημένοι, να τον κλείσουν σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα.


    Η θεραπευτική "μέθοδος" της Μίρα Ρόθενμπεργκ


   Η Μίρα Ρόθενμπεργκ προσπαθούσε πάντοτε να βρει με κάθε τρόπο, ας ήταν και "ανορθόδοξος", μια δίοδο επικοινωνίας με τα παιδιά που αναλάμβανε που θα της επέτρεπε να κατανοήσει την "τρέλα" τους, να αντιληφθεί το βαθύτερο νόημα και τη λογική της παράξενης συμπεριφοράς τους.

   Περνούσε πολλές ώρες της ημέρας με κάθε παιδί, μερικές φορές χωρίς να κάνει φαινομενικά τίποτα, παρατηρώντας μόνο και δηλώνοντας με τη διαρκή και ουσιαστική της παρουσία τη διαθεσιμότητα και το ενδιαφέρον της. «Τρείς ολόκληρους μήνες», γράφει, «παρατηρούσα [τον Ντάνυ], … ανακάλυψα τον τρόπο που ζούσε και έμαθα να τον αγαπώ. Στο διάστημα αυτό βεβαιώθηκα [ότι] έπρεπε να του δώσουμε όλο το χρόνο που του χρειαζότανε για να με τεστάρει, μετά να με πλησιάσει. […] Αυτό το κατακερματισμένο παιδί, το τσακισμένο, που δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του παρά μόνο μέσα από την έλξη του θανάτου και τη διαρκή του πρόκληση, αυτό το παιδί είχε το δικαίωμα να το σεβόμαστε. […] αυτό το αυτοκαταστρεφόμενο αγόρι -αυτός ήταν ο μοναδικός Ντάνυ που εκείνος γνώρισε και πίστεψε ίσαμε τότε, αυτόν τον Ντάνυ ήθελε [πρώτα] να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε. […]»[3]

   Άλλοτε πάλι άφηνε τα παιδιά να ξεσπάσουν όλη την απελπισία και την οργή τους πάνω της, ελπίζοντας πως έτσι θα μπορούσαν να νιώσουν ότι ο θυμός τους δεν είχε πλέον νόημα, «αφού δεν ήταν πια αναγκασμένα να αμύνονται» -μια σχέση εμπιστοσύνης θα μπορούσε τότε να γεννηθεί.

   Η Μίρα Ρόθενμπεργκ δεν δίσταζε επίσης να πάρει κάποιο παιδί στο σπίτι της για να ζήσει μαζί του μερικές ημέρες ή εβδομάδες ή και μήνες κάποια φορά. Μπόρεσε έτσι να αντιληφθεί τις πρακτικές δυσκολίες αλλά κυρίως την ψυχική οδύνη και πίεση που υφίστανται οι γονείς των αυτιστικών ή ψυχωτικών παιδιών και γι' αυτό δεν υπήρξε ποτέ έντονα επικριτική απέναντί τους, όπως συνέβαινε με άλλους ψυχοθεραπευτές της εποχής της. «Έμαθα», λέει ή ίδια, «να μην [τους] κρίνω τόσο εύκολα και να μην τους κατηγορώ βιαστικά, με τόση λίγη κατανόηση. […] έμαθα, τουλάχιστον εν μέρει, τι υποφέρουν οι γονείς των παιδιών αυτών.»[4]

Αυτισμός και Ψύχωση. Οι διαφορετικές σημασίες της έννοιας του αυτισμού

    Ο "αυτισμός" είναι μια λέξη που επινοήθηκε το 1911 από τον Ελβετό ψυχίατρο Οϊγκέν Μπλόυλερ (Eugen Bleuler) για να δηλώσει ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σχιζοφρένειας: την αναδίπλωση του ατόμου στον εαυτό του και την αποστασιοποίησή του από τον εξωτερικό κόσμο με συνέπεια την ελλειμματική επικοινωνία με το περιβάλλον, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φθάσει μέχρι τη βωβότητα, την πλήρη δηλαδή απουσία λόγου. (σχιζοφρενικός αυτισμός)

    Μερικές δεκαετίες αργότερα, η ψυχαναλύτρια Μάργκαρετ Μάλερ (Margaret Mahler) χρησιμοποίησε τον όρο για να ονομάσει το πρώτο από τα πέντε εξελικτικά στάδια με τα οποία περιέγραψε τη φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού από τη στιγμή της γέννησης του μέχρι το τέλος του δευτέρου έτους. Σύμφωνα με τη θεωρία της, το πρώτο αυτό στάδιο  (το στάδιο του φυσιολογικού αυτισμού κατά το οποίο το βρέφος δεν αναγνωρίζει παρά μόνον τον εαυτό του) αντικαθίσταται γρήγορα (3-4 εβδομάδες μετά τη γέννηση) από το στάδιο της συμβίωσης, όπου το μωρό αναγνωρίζει μεν την μητέρα αλλά ως μέρος του εαυτού του και όχι ακόμη ως ανεξάρτητο πρόσωπο. Όταν το άμεσο περιβάλλον, που συνήθως αντιπροσωπεύεται από την μητέρα ή το υποκατάστατό της, δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς στις ζωτικές ανάγκες του παιδιού -ενδεχομένως επειδή το ίδιο το βρέφος δεν είναι εκ γενετής έτοιμο να επωφεληθεί από τις μητρικές φροντίδες και όχι αναγκαστικά επειδή η μητέρα είναι "ελλειμματική"- ή όταν απρόσμενα συμβάντα επιβάλλουν το βίαιο αποχωρισμό του από τη μητέρα, τότε κινδυνεύει να καθηλωθεί ή να παλινδρομήσει σε ένα από τα δύο πρώτα στάδια της ανάπτυξης, δηλαδή να εμφανίσει μια παιδική ψύχωση. Η Μάλερ διαχώριζε έτσι τις παιδικές ψυχώσεις -ανάλογα με το αν η καθήλωση ή η παλινδρόμηση εντοπιζόταν στο αυτιστικό ή στο συμβιωτικό στάδιο της εξελικτικής διαδικασίας- σε δύο κατηγορίες: στις αυτιστικές παιδικές ψυχώσεις αφενός και στις συμβιωτικές παιδικές ψυχώσεις αφετέρου.[1]

    Το 1943, ο σύγχρονος με την Μάλερ Αυστριακός παιδίατρος Λέο Κάννερ (Leo Kanner) διαχώρισε τον πρόωρο παιδικό αυτισμό από τις ψυχώσεις (διαταραχή ή αυτισμός τύπου Κάννερ) προσδίδοντας έτσι μια τρίτη σημασία στη λέξη "αυτισμός" με την οποία κυρίως είναι σήμερα γνωστός ο όρος.

    Την ίδια περίπου εποχή, το 1944, ο επίσης Αυστριακός Χανς Άσπεργκερ (Hans Asperger) περιέγραψε μια μορφή αυτισμού, που από το 1980 φέρει το όνομά του (διαταραχή Ασπέργκερ), χωρίς διαταραχές λόγου και με ιδιαίτερη υψηλή ικανότητα απομνημόνευσης -είναι ο χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Ντάστιν Χόφμαν στην ταινία "Ο άνθρωπος της βροχής".